?

Log in

No account? Create an account
Death of a Maiden [entries|friends|calendar]
Nachtfalke

[ userinfo | livejournal userinfo ]
[ calendar | livejournal calendar ]

Interieur nieuwe kamer [12 May 2009|08:31pm]
[ mood | artistic ]

Vandaag kreeg ik bericht over mijn toekomstige nieuwe kamer: uiterlijk de 25e van deze maand is de kamer van mij! Ik ben al een tijd lang van alles van plan met mijn kamer, maar nu beginnen de ideeën langzamerhand vaste vorm te krijgen. Nog even en ik heb al elk klein detail uitgedacht voor de inrichting en ik kan in gedacht al helemaal mijn kamer bewonen. De stijl die ik voor ogen heb voor mijn kamer is Laat Victoriaans en het hele kleurenschema voor de kamer en elk meubelstuk wat ik in mijn kamer wil zit al in mijn hoofd. Er komt een oud bureau in, dat nog van mijn opa is geweest, een lief theekastje, dat nog van mijn oma is geweest, een grote oude houten kist, er komt een tapijt aan de muur boven mijn bed en er komen donkerrode fluwelen zware gordijnen voor de openslaande deuren naar het dakterrasje. Voor mij is toepasselijke kunst onmisbaar in een dergelijk interieur, maar jammer genoeg is kunst, zelfs ook van die stomme fabrieksgedrukte printjes, veel te duur om er muren mee vol te hangen. Mijn eerste idee was om kunstboeken te kopen bij de Slechte en dan de platen eruit te scheuren en in te lijsten, maar toen bedacht ik me dat ook dat een duur idee was. Vanmiddag kwam ik op het geniale idee om zelf maar replica's te maken. Ik wou bijvoorbeeld prenten van Beardsley ophangen en toen dacht ik: waarom teken ik ze niet gewoon na? Ik ben meteen aan de slag gegaan en het gaat best wel aardig. De eerste nep-Beardsley is al af en de tweede is in de maak. Het is eigenlijk een geniaal idee. Uiteraard kan ik geen Millais of Monet naschilderen, maar prenten, etsen en schetsen zullen geen probleem zijn. Ik zit ook echt helemaal vól goede ideeën. Het is zelfs zo erg dat ik gisteravond mezelf amper tot rust kon krijgen om te kunnen slapen, omdat ik nog zo druk in mijn hoofd bezig was met in mijn hoofd mijn kamer inrichten. Vanmiddag vroeg ik mij serieus af waarom ik niet Interieur Ontwerp ben gaan doen, oid. Wellicht, wanneer ik niet weet wat ik in godsnaam met Engels moet gaan doen, kan ik altijd nog Binnenshuis Architect worden. ^^

1 comment|post comment

In dubio. [09 May 2009|08:24am]
[ mood | frustrated ]

Mijn wekker ging vanochtend af en vol goede moed stapte ik uit bed. Even was ik vergeten dat ik ziek was, maar toen kwam het nare gevoel weer terug en de moed zonk mij in de schoenen. Vandaag moet ik werken, of zou ik moeten werken. Maar ik weet niet of ik nou wel moet gaan werken of niet. In feite is er niet veel met me aan de hand, gewoon wat hoofdpijn, verkoudenheid, schorre stem en vermoeidheid. Het is niet genoeg reden om de hele dag in bed te blijven liggen. Maar het is ook niet een goede conditie om een hele dag te werken, vooral niet met mensen. Wat als ik nu wel ga en zo mijn verbeteringsproces omkeer? Ik voel me schuldig en aanstellerig als ik niet ga, maar ik ben ook bang dat ik mezelf keihard voor mijn hoofd kan slaan als ik daar uiteindelijk sta op werk en merk dat het kut is. Vannacht heb ik er zelfs over gedroomd, dat twee werkleiders van mij hier in huis waren en op mij aan het wachten waren. Ik voelde me zo rot, maar ze dwongen me om mee te gaan. De herinnering aan die droom maakt mijn aversie tot gaan nog groter, maar tevens vergroot het ook het schuldgevoel wat ik zal hebben als ik niet ga. Oh, én ik weet zeker dat mijn ouders het niet tolereren als ik niet ga. "Nou en", probeer ik dan te denken, "het is toch mijn werk en daarvoor mijn beslissing?" Maar toch blijft het door mijn hoofd spoken dat mijn ouders mij dan laf vinden, onverantwoordelijk en slap. Dat ben ik ook, maar ik heb geen zin om mij door schuldgevoel en angst voor lafheid tegen mijn beter weten in naar werk te slepen. Argh. Het is een onmogelijk vraagstuk, waar ik waarschijnlijk nooit goed uit kom met een satisfying oplossing. Ik heb nog een klein uurtje om te beslissen...

1 comment|post comment

Ziek. [07 May 2009|07:46pm]
Dus. Ik ben ziek. En nu is deze 'ziekte' ontzettend ondefinieerbaar. Ik ben niet echt significant erg verkouden, mijn keel doet slechts een piepklein beetje pijn, mijn hoofd dreunt, maar ook dat is niet iets exceptioneels. Mijn hart bonst constant hard en snel, maar wat dat betekent is mij ook onduidelijk. Ik voel me gewoon belabberd, uitgeput en geradbraakt en duidelijker dan dat kan ik het voor mijzelf ook niet maken. De paniek gedachte dat ik wellicht weer Pfeiffer zou hebben is al in mij op gekomen en ik hoop op mijn knietjes, met beide handen gevouwen en mijn blik op de hemel gericht, dat ik het niet weer krijg, want dat is wel het laatste waar ik op dit moment behoefte aan heb. Maar.. voor nu moet ik dit maar even uit zitten. Gelukkig heb ik A History of Tom Jones naast de TV liggen voor optioneel 5 uur vermaak morgen.

En mijn ouders zijn nog steeds ontzettend lief voor mij. Doorgaans heeft mijn moeder er wel begrip voor als ik ziek ben, maar omdat ik zonodig naar het Bevrijdingsfestival in Zwolle moest en gisteren ook nog naar mijn allerliefste wou, omdat ik hem anders niet meer zou zien tot zondag, is het nu mijn eigen schuld dat ik ziek ben. De niet-zeiken-mentaliteit heerst wederom en het maakt alleen dat ik me nog meer belabberd voel. Ook willen mijn ouders nu hun financiële steun aan mij voorwaardelijk maken. Wanneer ik niet goed presteer voor mijn studie (bijvoorbeeld met aankomende tentamens) zijn zij niet meer willing om mij financieel te steunen in het uit huis wonen. Ik snap niet waarom ze ook nog daarmee beginnen. Ze zouden blij moeten zijn dát ik überhaupt nog aan het studeren ben en aardig goed vooruitkom de laatste tijd. Vergeleken met een paar maanden terug zouden ze al met een fles champagne moeten klaar staan áls ik naar een tentamen ga, ongeacht wat voor cijfer ik er voor haal. De gekke mensen. Maar het zijn ouders en ouders zijn er om zulke dingen te zeggen en zulke maatregelen in te stellen. En ik wil ook eigenlijk helemaal niet over hen zeiken.

Ik wou dat het weekend was. Correctie: ik wou dat het zondag was.
1 comment|post comment

Druk. [27 Apr 2009|04:38pm]
Waarom ben ik zo moe? Deze week wordt weer behoorlijk vol: uit eten
met Gerjan, naar de film met Martine, bankhangen met Marinde, een
dag in bed liggen met mijn liefste, nog een dag in bed liggen met mijn
liefste, koken voor de dames van L.U.C.I.F.E.R. (mijn dispuut), een hele
dag werken en daarna pas volgt er weer een blanco stuk in mijn agenda.
Uiteraard zie ik naar elke afspraak uit, maar pfoeh... Straks ga ik iedereen
door elkaar halen! Fijn is dan weer wel dat mijn ouders de helft van de
week weg zijn en ik ze dus amper hoef te zien. Dat betekent geen onnodige
confrontaties.

Waarom heb ik niets interessants te vertellen? -_-'
1 comment|post comment

! [24 Apr 2009|02:59pm]
Whoohoo! Some luck is granted me, at last! I got the room! Now I can handle all the trouble my parents want to cause, for I know now that soon I will be rid of them. I will lead my own life again! Yay! :D
1 comment|post comment

Parents 2. [24 Apr 2009|10:24am]
Yesterday I have lost the respect that I had for my parents. I now disaknowledge them as my parents. My father is no longer my father, and I am no longer my father's daughter. As for my mother, why I can not say that I have lost all respect. Somewhere inside of me, she still feels as my mother, but she is no longer the friend that she was. Right now, I would not confide in her, I would not run to her when in trouble. All I want is to be away from them and yet I am so very stuck in this house. If all goes well, the landlord of a friend will call me tonight and give me the key to my freedom. That friend is now moving in with her boyfriend and so her room will become vacant and she has chosen me as the one she wanted to move into her room. The landlord, who I've met last wednesday, is the one to decide whether I will get the room or not. He seemed extremely positive last wednesday and he said he would call me before saturday with a definite answer. Fingers crossed I get the room, cause that would give me so much more peace, so much relieve from this present situation. I can not wait to live my own life again, without that odious man I first called 'father' and without that hardly-much-of-a-mother, who I can not seem to recognize as the woman with whom I had so much fun with and who was so much of a best friend to me. I am done with being a daughter.
3 comments|post comment

Melancholy [23 Apr 2009|07:39pm]
[ mood | melancholy ]

Today I feel absolutely melancholic. I would be quite able to throw myself under a bus, or into the water to drown, if it weren't for a certain exquisite, beautiful, but now far off, reason for me to keep pushing through. It is not that I am so terribly depressed, but I just can not seem to find any enjoyment in normal life. Most probably it is also due to my extreme weariness, and quite possibly I will feel a lot better tomorrow. And the melancholic state is not always a bad state to be in. My head is filled with dark and depressive words and sentences and I suppose I could write some good and emotional poetry if I took the trouble. It is a very pleasant thing to me to drown in sorrow and grief. This afternoon I spent two hours just staring into nothingness and talking to myself about all the trouble I felt and feel. It is not that I am unhappy. Overall, I have never felt better, and the joy of love keeps my heart, that was before so often cold and gray, now warm and beating. Yet, my tendency to feel melancholy and to be depressed can never entirely disappear and so now, when I am torn away from my one source of happiness, I have become victim again of my old acquintances agony and depression. I do not despair however. Tomorrow all will be over and the only things that will be left of this feeling, are about ten pages of gloomy misery in my personal diary.

1 comment|post comment

Quote sister carrie [21 Apr 2009|10:41am]
"Let the woman you look upon be wise or vain, beautiful or homely, rich or poor, she has but one thing she can really give or refuse-- her heart. Her beauty, her wit, her accomplishments, she may sell to you-- but her love is the treasure without money and without price."
"She only asks in return, that when you look upon her, your eyes shall speak a mute devotion; that when you address her, your voice shall be gentle, loving and kind. That you shall not despise her because she cannot understand, all at once, your vigorous thoughts and ambitious designs; for when misfortune and evil have defeated your greatest purposes-- her love remains to console you. You look to the trees, for strength and grandeur-- do not despise the flowers because their fragrance is all they have to give. Remember, love is all a woman has to give, but it is the only earthly thing which God permits us to carry beyond the grave."

(Sister Carrie by Theodore Dreiser, p. 192)
3 comments|post comment

Parents: a Nuisance. [20 Apr 2009|06:33pm]
Of late, my parents are becoming a most ghastly nuisance. A month or three ago I was forced by unlucky circumstances to move back in with my parents. Back then I regarded it not so much as something truely awful and unpleasant, it only felt as a giant step backwards. Apart from some troublesome years in my 'adolescent' years, I have always had a fairly good relationship with my parents. The only fault I found in them was their overprotectiveness, which sometimes amounted to them feeling the need to control all my actions. Although that of course caused some fights in the past, I always was able to understand them and their reasons. I am perfectly away that most of the trouble we had was caused by me and I must have been a pretty hard kid to nurture. So I respect them for how they were, but I can not help but to despise them for how they are now. Their conduct towards me and the perfect and amazing relationship I now have with a certain awesome person is abominable and also very much surprising. I had always expected parents to want the very best for their children. How can my parents then deny me the thing that makes me so uncommonly happy? Have I not always been their trouble-kid? Have they not always wondered when I would finally recuperate from depression and endless problems? Why are they so blind, so oblivious, that they can not see the constant twinkle in my eyes, the continuous smile upon my lips? Is it then that they do not wish for me to feel this happiness, this peace, this rest? I am dumbstruck by how they treat me. It is an unfair and sickening business and I can not wait to be away from my parents. I hate it to feel that way about my mom and dad, who I do, somewhere, love, but they seem to leave me absolutely no choice.
1 comment|post comment

"Vroeger" [19 Apr 2009|12:08am]
"Ach, hoe duister was de nacht ooit
en de melancholie was zoet
Die tranen om 't vermeende leed
toen was het leven goed

Om die dagen van weleer
weer eens, zo kinderlijk, te beleven
zou ik mijn zo geliefde vrijheid
met mijn laatste levenskracht, geven"
1 comment|post comment

Whining [18 Apr 2009|07:21pm]
[ mood | annoyed ]

I'm back from work, exhausted, grumpy and just aching to complain and whine about how unfortunate I am. So I write this completely for myself and have no intention at all to amuse or to entertain anyone with this. (And I do not expect anyone to read this at all.) Well, today I had to go to work and because I have had my birthday, easter and my birthday-party all within the stretch of one week, which means that I ate that week ten times more than I normally do, I decided to go to work on rollerskates. The distance is 12 kilometers and everyone at worked thought I was completely insane for skating all that way to work. I guess I am insane, because before I had even started working I was utterly pooped and had some trouble standing on my two feet. But alright, work is work, and luckily for me I did not have to stand behind the counter, but had to concern myself with books. (For the one fool, not knowing me, and yet still reading this: I work at a second-hand store.) English books even. I had to reduce the number of books, had to throw away the rubbish. I do not think they could have chosen a better person for the job. It was great to throw away all the sci-fi, the chick-lit's, the Ludlum's and the Danielle Steele's. "Hatseflats"! But the problem with second-hand-store-books is that they are old and that they are dusty. My throat still aches from all the dust that I inhaled today. God, it was terrible. In the morning I was contented with my job, but at lunchtime I was already fed up with it. At closing-time (around 5) I was cranky, grumpy and my voice was unrecognizable. But I had something to look forward too. A good friend would come over and we would eat loads of pizza and drink loads of beer. So, not minding the exhaustion, my own dustiness and the 12 km's I had to travel back, I went with my head held high back to my place. The wind blew so incredibly hard that I felt as if I stood still. I had to struggle my way back home. Not knowing at what time my good friend would come, I called him to ask for the exact facts. When he picked up the phone I could immediately hear from his voice that something was the matter. And of course, my feeling was right, he got punched by a guy the evening before, now had a black eye and was so much in pain and so much distressed that he was incapable of visiting me this evening. God! I am so terribly pissed now. All day I have been looking forward to seeing him and to getting completely drunk and not give a f*ck, but now fate is against me again and I declare my evening to be quite ruined now. Thank god for tomorrow! Then I will be happy again. Now I'll just drink loads of beer on my own and go to bed way to early for a saturday.

1 comment|post comment

Oud gedicht [18 Apr 2009|12:24am]
(Dit gedicht, dat ik een paar jaar terug heb geschreven, kwam ik zojuist tegen en ondanks dat het niet echt goed loopt vind ik het wel iets hebben. Het doet mij ook beseffen hoe weinig ik nu nog schrijf, hoe weinig ik nu nog uit. Er zal weer verandering in komen, dat neem ik mij bij deze serieus voor.)
.....

Zoveel verandert
Wispelturig en sterk
als de wind
Mijn leven
Mijn hart

De ene dag schijnt de zon
en worden bloemen geboren
De andere dag sterven zij
wanneer de zon
verdwijnt achter wolken

En in dat donker
verschijnen er gedachtes
Duister
Donker
En nestelen zich diep
in mijn hart
Geen droom
Geen fantasie
maar werkelijkheid

De koude
die langzaam
mijn hart omvat
mijn hart bevriest
Niet onbevreesd,
maar wetend
wat een vreselijk kwaad
de wereld bezit,
de mensheid bezit
Mijn hart sterft

Maar hoop dan
dat de zon zal komen
want zij zal
de bloemen laten groeien
op het graf van mijn hart
1 comment|post comment

Loneliness [17 Apr 2009|10:53pm]
For years I have wondered what is the thing that I dread most. I do not fear death. I never did. Sometimes I rather longed for it even. I do not fear to fail. I have failed, many times before. I do not dread being ugly or being impopular. Why, I believe myself to be ugly and unlikeable. I now know what I fear. I fear to be alone. Being alone is the most dreadful thing to me. And now, especially now, the loneliness is so much more present, now that I have fallen in love. I have found someone of whom I would never want to be parted, yet circumstances force us to live apart. How can I wait here for the future, when I know what and who my future is and will be? How can I continue to live this life alone, when all I want to do is just to be with him? He is all that matters and all that matters to me is to be with him. God, it is an unbearable thing to be alone!
1 comment|post comment

[19 Dec 2005|05:41pm]
*Hartje* dit weekend. Het was echt geweldig!

Ik ben dit hele weekend weg geweest. Naar Midwinter Fair in het Archeon hier in Alphen
en tussendoor ook nog uit geweest met Marinde naar Q. Vanaf zaterdag 12 uur heb ik constant
lopen drinken, voornamelijk Mede (Voor de mensen die dit niet kennen: Mede is honingwijn,
de drank van de vikingen en 'Fairs' zijn de perfecte gelegenheden om je helemaal kapot te
zuipen eraan. En daarom doe ik dit ook elke fair, Viking/ElfFantasy/Midwinter etc.). Midwinter
Fair
was echt geweldig, veel grootser opgezet dan de Vikingmarkt! We waren met een hele groep
en hebben nog ruzie gemaakt met paar kutmensen van Larp-vereniging die ons uit hét hutje zette,
stelletje mongolen. Maar voor de rest was het gewoon geweldig. Ik ben blij dat ik allebei de
dagen ben gegaan. Ook nog een vriend van me, Ewoud, tegen gekomen en hij was onwijs leuk en lief. ♥

Maarja, nu ben ik naar de klote, omdat ik anderhalve week amper heb kunnen slapen, door de
stress van de toetsweek en door afgelopen weekend. Maarjah, gelukkig heb ik deze week veel
vrij en kan ik dus goed bijslapen en rustig aan doen. ^^
3 comments|post comment

[17 Oct 2004|07:06pm]


Vanden Doolenden Ridder


Hoet u, reysigher, soo ghi gaet gheswint
By nacht en onty, weer en wint
Voor den ridder met het ghulden swaert.
Klinckt syn nootkreet in den verte,
Neemt dan deesen raet ter herte:
Best vervolght gh' uw wegh naer huys en haert!

Met syn bende kwam hi lang gheleeden
Naer het Braebantsch land ghereeden,
Roovent ende plund'rent in den nacht,
Maer de boeren van den Peel
Hebben die met rieck en steel,
Schop en vleegel bloedich omgebracht.

De ridder en syn schildknaep, die ontkwaemen
Vluchtent in het veen tesaemen.
Nooit syn si ten ooverkant geraekt,
Doch in 't Dolle Moer verdroncken
Waer nog immer, diep verzoncken,
't Goud blinckt dat door hen werd buytgemaekt.

Tot men vint des ridders ghulden swaert
Sal hi doolen hier op aerd.
Versticken zult ge, doet valt u ten deel,
Door meely immer verder heen
Gedreeven in het drassich veen,
Als ghi hem soeckt, de ridder van den Peel.


2 comments|post comment

navigation
[ viewing | most recent entries ]